It's not about MONEY 1

posted on 05 Mar 2013 22:04 by kstriple6 in Ormic

            

 

วันนี้... ไม่ว่างแต่อยากเขียนอะไรบางอย่าง เลยเรื่องที่โรลในทวิตมาเขียน

ไม่ใช่คอมมู ไม่ใช่อะไรเลย แค่ออริที่อยากเอามาเล่นกัน

ก็เลยออกมาเป็นแบบนี้ 

 

 

คาร์ของผมคือหมอนี่..

 

 

คีก้า ซี เบอร์คราย : เป็นพ่อค้า... ไม่รู้ค้าอะไรนักหนา แต่ทำธุรกิจ

 

 

 

 

ส่วนคาร์ของโทยะ

 

 

 

เดวิด ไฮเดกเกอร์ : คุณลุง (?) โชคร้าย ผู้ถูกคีซื้อตัวมา ไม่รู้ทำไม

 (สองรูปนี้ จิ๊กโทยะมาเช่นกันครับ :3 )

 

 

 

 

 

โรลกันก็เมาๆดีครับ ทะเลาะกันบ่อยดี 55 ไม่ค่อยสวีทหรอก แต่พอคิดเรื่องออกมาแล้วดันชอบ

ก็... ฝากอ่านละกันนะครับ ใส่ตอน 1 เอาไว้ คิดว่าคงไม่หมดแค่นี้หรอก

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

               "เฮ้ นั่นมันการ์ดหายากสุดๆเลยนี่คีก้า!"

                "เหรอ.."

            "ก็ใช่น่ะสิ ฉันอยากได้จะตาย ยังไงก็สุ่มซื้อไม่เคยได้เลย น่าอิจฉาชะมัด"

                "งั้นเหรอ..."

 

 

            "...งั้นก็เอาเงินมาสิ ฉันจะขายให้"

 

 

 

 

 

 

            ...ของทุกอย่างบนโลก เป็นแค่วัตถุ...

            ...ที่ทำเงินได้ทั้งนั้น

 

 

 

                ถ้าจะพูดถึงการปลงในเรื่องวัตถุบนโลกใบนี้... คีก้า ซี เบอร์คราย คิดว่าตัวเองสามารถปลงได้กว่า 99.99%

                เขาไม่เคยมีของที่อยากได้ ไม่เคยหวงของชิ้นใดๆที่เป็นของตัวเอง นอกเสียจาก.. เวลา

                หากขายได้ ทำเงินได้ เขาพร้อมที่จะโยนมันออกไปและยื่นมือไปรับเงินมาโดยไม่อาวรณ์  

 

            การเติบโตมาบนซากของบริษัทใหญ่ที่ล้มละลายหล่อหลอมให้เป็นดังนั้น

 

                อาจจะพูดได้ว่าเขากระหายเงิน

                แต่การมองภาพของบ้านที่ค่อยๆพังทลายลงทีละส่วน ทำให้เด็กชายตระหนักถึงหน้าที่ของเขาตั้งแต่นั้นมา เงินคือสิ่งเดียวที่จะกอบกู้ จะเติมเต็มความเว้าแหว่งของครอบครัวได้

                เงิน... จำเป็นกับคีก้า

 

               

                อย่างไรก็ตาม.. ชีวิตก็ไม่โหดร้ายกับเด็กชายเกินไปนัก

                คีก้าเป็นคนที่ถือว่ามีโชค... ถึงขั้นอัจฉริยะในการค้า ด้วยความที่ไม่ยึดติดกับสิ่งใด และพร้อมเสมอที่จะแลกทุกสิ่ง เพื่อให้ได้ผลประโยชน์คืนมา บันใดของโลกเศรษฐกิจจึงไม่ได้สูงชันเกินกว่าที่เขาจะก้าวขึ้นไป

 

                ครอบครัว... กลับคืนมาดังเดิม

                สิ่งที่ขาดวิ่นจากความสูญเสีย ต่อเติมจนเต็มด้วยความพยายามกว่ายี่สิบปี

                แต่การได้มาซึ่งบางสิ่ง.. ใช่ว่าจะไม่ทำให้เขาสูญเสีย

               

            "รถที่ขับ? อยากได้ก็ซื้อไปสิ..."

            "นาฬิกาที่ฉันใส่...? เอาสิ แต่ฉันขายแพงกว่าต้นทุนนะ.."

            "ยัยนี่ก็แค่คู่นอน... อยากลองบ้าง? เอาสิ แต่ฉันยังไม่ได้ตกลงราคากับยัยนั่นเลยว่ะ"

            "เฮ้... เธอน่ะ ราคาเท่าไหร่?"

                               

                เขามองอะไรโดยที่ไม่คิดเรื่องเงินอีกต่อไปไม่ได้แล้ว

                แม้เงินจะมีมากพอจนเขาไม่ต้องการมันอีกต่อไป แต่มันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาไปเสียแล้ว

                แม้จะบอกว่าเงินซื้อทุกอย่างบนโลกไม่ได้ แต่เขาก็ไม่รู้วิธีที่จะได้อะไรมานอกจากใช้เงิน เขาไม่รู้จักประโยคสนทนาธรรมดาๆที่ไม่เกี่ยวกับเงิน เขาไม่รู้จักกิจวัตรประจำวันที่ไม่เกี่ยวข้องกับจำนวนเม็ดเงินที่ไหลเข้าออกในบัญชี

 

 

                คีก้าไม่เคยรู้สึกว่านิสัยที่บิดเบี้ยวของเขาจะเป็นปัญหากับชีวิตสักเท่าไหร่นัก... จนวันหนึ่ง ในร้านอาหารเล็กๆแถบชานเมือง ที่บังเอิญแวะไปพอดี

                "คนคนนั้น" ที่สะดุดตา.. จะด้วยรูปร่างที่เกินกว่ามาตรฐาน หรือสีผมที่ส่องประกายสีเหลืองทองชัดเจนจนเหมือนย้อม และแรงดึงดูดประหลาดรอบตัว

                สำหรับวงการค้า.. ที่มีตั้งแต่ของถูกกฎหมาย จนถึงการค้ามนุษย์ ...การพบคนที่มีแรงดึงดูดไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับคีก้า เขาเจอมามาก

              

                แต่ "คนคนนั้น" กลับต่างออกไป

                รู้สึกได้... ว่าไม่เหมือนกับคนอื่นๆที่เจอมา

 

               

            "นายน่ะ... จะขายเท่าไหร่?"

 

                วันนี้นี่เองที่คีก้า... รู้สึกว่าฉายา "อัจฉริยะ" ของเขาไม่ใช่เรื่องจริงสักนิด

                แค่ของง่ายๆอย่างวิธีการเข้าหาใครสักคนแบบปกติ เขายังไม่สามารถทำได้...

               

                "ไม่ขาย...? ทำไมล่ะ ฉันให้ราคาน้อยไป?"

               

                แค่การทำความเข้าใจกับความรู้สึกพิเศษ.. ที่อยู่ลึกลงไปในใจ เขายังไม่สามารถทำได้

 

                ทำไมถึงต้องการ..?

                ทำไมถึงอยากได้...มากกว่าสิ่งอื่น?

 

            ไม่เคยเข้าใจ ไม่เข้าใจ และคงไม่มีทางเข้าใจ

 

 

              

                ที่ทำได้ คือเพียงให้เหตุผลง่ายๆกับตัวเองว่า "อยากได้" และปกปิดความจริงกับอีกคนด้วยคำว่า "สินค้า"

                ...สินค้าชิ้นพิเศษ

 

               

                ...ที่ชื่อว่าเดวิด ไฮเดกเกอร์....

 

               

  

                

               +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

                

 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่รู้ทำไมเนื้อเพลง Price Tag มันลอยเข้ามาให้หัวโดยอัตโนมัติ  แอร้ยย
ใครบอกเพ่เขียนฟิคไม่เก่งนี้ยังไงก็เถียงจริงๆนะ = 3 = /จิ๊
ยังไงก็... น้องอเวย์ซุ่มออลไทม์นะครัฟ :9

#2 By gone on 2013-03-06 19:21

/อ่านลงมาจนถึงแถก ........... ว๊อทเดอะเด็กเปรตคะ...... #ไปอ่านทำไมตรงนั้น

ลุงเป็นสินค้านำเข้าจากอังกฤษค่ะ ...

เป็นของเล่นรุ่นใหม่ มีชื่อว่า เดวิด ไว***เตอร์ #พ่อม 

/โดนเตะออกบล็อค

#1 By Baccano_Toya on 2013-03-05 23:04